Rozdział 2 - Suz.

„Budzę się. Słońce zagląda przez okno i świeci mi prosto w oczy. Co za piękny poranek! To jeden z ostatnich dni września, kiedy świat powoli zatraca swój letni urok, na rzecz jesiennej szarówki i markotnych poranków. Ale dziś letnio-jesienna magia jeszcze trwa i rzuca na mnie swój urok. Spoglądam na zegarek. O cholera! Spóźniłam się na pierwszą lekcję! No to będzie się trzeba tłumaczyć. Zbieram się w tempie tornada rozwalającego stodołę. Zegarek ląduje w otchłani za łóżkiem, energicznie zrzucona kołdra, zwija się w kącie pokoju w warczącego potwora z bagien. Przewracam krzesło. Co za kretyn stawiał je przed łóżkiem? 

Ja. 

Z szafy wyrywam kilka ciuchów, wrzucam książki do plecaka. Teraz cicho, na paluszkach, bo drzwi skrzypią, nie chcę by ktoś wiedział, że zaspałam. Wychodzę na korytarz. Z kuchni macha do mnie uśmiechnięta mama. Przed nią przecież nawet kurz nie przemknie niezauważony, a co dopiero człowiek. Przygotowuje śniadanie. Chyba naleśniki, że też jej się chce. 

Mama odhaczona na liście gniewu, nikt kto z taką radością robi naleśniki o 8 rano, nie będzie krzyczeć za jedno spóźnienie. Idę do kuchni. Po drodze  zaglądam do brata. Jak słodko śpi! Chyba nie zdąży na matmę. 

Ha! Ojciec odhaczony - udawany gniew spadnie na brata. Wchodzę do kuchni, chwytam naleśnika, biorę pudełko z drugim śniadaniem, całuję mamę na do widzenia i biegnę na autobus do szkoły…”

- Dobra, dobra Suz, zluzuj, bo widzę, ze cały pierwszy dzień w nowym domu masz już zaplanowany co do minuty. Przecież ich nawet jeszcze na oczy nie widziałaś! – Marta bezlitośnie ściągała ludzi na ziemie, swoim racjonalnym podejściem.  

- Wiem, ale fajnie by było jakby to właśnie tak wyglądało. - odpowiada Suz. 

Siedziały we wspólnej kuchni Państwowego Domu Dziecka. Pomarańczowy niegdyś odcień ścian zbladł przez lata głaskany światłem i przybrudził się, przypominając teraz zeschniętą mandarynkę. Na oknie wisiały poszarzałe, przesiąknięte zapachem smażonych ziemniaków, firanki. Na środku kuchni stał masywny, drewniany stół, przykryty ceratą w gustowny motyw dzbana z kwiatami. Na stole siedziała 15 letnia Suz, w długich, blond warkoczach, niebieskim, powyciągnym swetrze i czarnych spodniach. Marta – jej przyznana z urzędu opiekunka, 30 letnia, ścięta na krótko brunetka, z mocnym makijażem, ubrana jak zwykle na czarno, siedziała obok, oparta łokciami o blat. Obie popijały kawę z mlekiem. Ich relacja była nietypowa. Marta już szósty rok pracowała jako jej opiekun, początkowo miała jedynie zadbać o to, by dziewczynka trafiła do dobrej rodziny i aby obie strony były zadowolone. Jednak Suz nie była typowym dzieciakiem, ciążyło nad nią jakieś fatum, które odkąd znalazła się w domu dziecka, nie pozwalało znaleźć nowej rodziny. Marta chcąc nie chcąc przywykła do Suz i odwiedzała ją częściej niż było to wymagane. Dzisiaj Suz po raz kolejny, miała nadzieję ostatni, przenieść się do nowych rodziców. Wiedziała o nich tylko tyle, że mieli starszego od niej syna i mieszkali daleko za miastem. Chcieli kogoś dojrzałego emocjonalnie, opanowanego a zarazem pogodnego i otwartego. Suz wydawała się idealną istotą bo nigdy nie była typowym dzieciakiem. Być może ta nietypowa dla jej wieku powaga i zabójcza inteligencja sprawiały, że ciężko jej było znaleźć dom. 

Marta wiedziała, że państwo Johnson mają problemy z synem – bez żadnych patologii, po prostu cichy, zamknięty w sobie chłopak, Jude -  bez żadnych przyjaciół – co w wieku 16 lat jest dosyć dziwne. Poza tym był wyjątkowo grzecznym, pojętnym i inteligentnym uczniem. Kiedy trzeba było – wypowiadał się publicznie – więc nie cierpiał na chorobliwą nieśmiałość. Jedyny problem jaki żywiołowi Johnsonowie mają z chłopakiem to, zdawałoby się , jego samotność. 

Wyjechały z miasta ok 12. Miały przed sobą ponad kilka godzin jazdy i planowały dojechać na wieczór. Suz lubiła podróże z Martą – ta zatrzymywała się od czasu do czasu by zapalić papierosa lub akurat zobaczyła uroczą kawiarenkę, w której miło by było napić się kawy. Dlatego nawet zwykłe przejazdy zmieniały się często w całodniowe wycieczki pełne przygód, co dla obu było źródłem radości. 

Tym razem Marta jechała wolniej niż zwykle, wybrała najdłuższą z możliwych tras.