Rozdział 2 - Suz.

„Budzę się. Słońce zagląda przez okno i świeci mi prosto w oczy. Co za piękny poranek! To jeden z ostatnich dni września, kiedy świat powoli zatraca swój letni urok, na rzecz jesiennej szarówki i markotnych poranków. Ale dziś letnio-jesienna magia jeszcze trwa i rzuca na mnie swój urok. Spoglądam na zegarek. O cholera! Spóźniłam się na pierwszą lekcję! No to będzie się trzeba tłumaczyć. Zbieram się w tempie tornada rozwalającego stodołę. Zegarek ląduje w otchłani za łóżkiem, energicznie zrzucona kołdra, zwija się w kącie pokoju w warczącego potwora z bagien. Przewracam krzesło. Co za kretyn stawiał je przed łóżkiem? 

Ja. 

Z szafy wyrywam kilka ciuchów, wrzucam książki do plecaka. Teraz cicho, na paluszkach, bo drzwi skrzypią, nie chcę by ktoś wiedział, że zaspałam. Wychodzę na korytarz. Z kuchni macha do mnie uśmiechnięta mama. Przed nią przecież nawet kurz nie przemknie niezauważony, a co dopiero człowiek. Przygotowuje śniadanie. Chyba naleśniki, że też jej się chce. 

Mama odhaczona na liście gniewu, nikt kto z taką radością robi naleśniki o 8 rano, nie będzie krzyczeć za jedno spóźnienie. Idę do kuchni. Po drodze  zaglądam do brata. Jak słodko śpi! Chyba nie zdąży na matmę. 

Ha! Ojciec odhaczony - udawany gniew spadnie na brata. Wchodzę do kuchni, chwytam naleśnika, biorę pudełko z drugim śniadaniem, całuję mamę na do widzenia i biegnę na autobus do szkoły…”

- Dobra, dobra Suz, zluzuj, bo widzę, ze cały pierwszy dzień w nowym domu masz już zaplanowany co do minuty. Przecież ich nawet jeszcze na oczy nie widziałaś! – Marta bezlitośnie ściągała ludzi na ziemie, swoim racjonalnym podejściem.  

- Wiem, ale fajnie by było jakby to właśnie tak wyglądało. - odpowiada Suz. 

Siedziały we wspólnej kuchni Państwowego Domu Dziecka. Pomarańczowy niegdyś odcień ścian zbladł przez lata głaskany światłem i przybrudził się, przypominając teraz zeschniętą mandarynkę. Na oknie wisiały poszarzałe, przesiąknięte zapachem smażonych ziemniaków, firanki. Na środku kuchni stał masywny, drewniany stół, przykryty ceratą w gustowny motyw dzbana z kwiatami. Na stole siedziała 15 letnia Suz, w długich, blond warkoczach, niebieskim, powyciągnym swetrze i czarnych spodniach. Marta – jej przyznana z urzędu opiekunka, 30 letnia, ścięta na krótko brunetka, z mocnym makijażem, ubrana jak zwykle na czarno, siedziała obok, oparta łokciami o blat. Obie popijały kawę z mlekiem. Ich relacja była nietypowa. Marta już szósty rok pracowała jako jej opiekun, początkowo miała jedynie zadbać o to, by dziewczynka trafiła do dobrej rodziny i aby obie strony były zadowolone. Jednak Suz nie była typowym dzieciakiem, ciążyło nad nią jakieś fatum, które odkąd znalazła się w domu dziecka, nie pozwalało znaleźć nowej rodziny. Marta chcąc nie chcąc przywykła do Suz i odwiedzała ją częściej niż było to wymagane. Dzisiaj Suz po raz kolejny, miała nadzieję ostatni, przenieść się do nowych rodziców. Wiedziała o nich tylko tyle, że mieli starszego od niej syna i mieszkali daleko za miastem. Chcieli kogoś dojrzałego emocjonalnie, opanowanego a zarazem pogodnego i otwartego. Suz wydawała się idealną istotą bo nigdy nie była typowym dzieciakiem. Być może ta nietypowa dla jej wieku powaga i zabójcza inteligencja sprawiały, że ciężko jej było znaleźć dom. 

Marta wiedziała, że państwo Johnson mają problemy z synem – bez żadnych patologii, po prostu cichy, zamknięty w sobie chłopak, Jude -  bez żadnych przyjaciół – co w wieku 16 lat jest dosyć dziwne. Poza tym był wyjątkowo grzecznym, pojętnym i inteligentnym uczniem. Kiedy trzeba było – wypowiadał się publicznie – więc nie cierpiał na chorobliwą nieśmiałość. Jedyny problem jaki żywiołowi Johnsonowie mają z chłopakiem to, zdawałoby się , jego samotność. 

Wyjechały z miasta ok 12. Miały przed sobą ponad kilka godzin jazdy i planowały dojechać na wieczór. Suz lubiła podróże z Martą – ta zatrzymywała się od czasu do czasu by zapalić papierosa lub akurat zobaczyła uroczą kawiarenkę, w której miło by było napić się kawy. Dlatego nawet zwykłe przejazdy zmieniały się często w całodniowe wycieczki pełne przygód, co dla obu było źródłem radości. 

Tym razem Marta jechała wolniej niż zwykle, wybrała najdłuższą z możliwych tras. 

Rozdział 1 - Była sobie pewna kraina...

Była sobie pewna kraina.

Nie leżała tam, gdzie wszystkie magiczne krainy. Wielu próbowało odnaleźć ją przechodząc przez siedem lasów, przepływając siedem oceanów, wspinając się na siedem gór i przekraczając siedem rzek. Zapominali, że najłatwiej odnaleźć ją nie szukając jej wcale i dając się prowadzić przeczuciu. 

Magiczną krainę zamieszkiwali tylko szczęśliwi ludzie. Jednak w błędzie byli Ci, którzy myśleli,  że wystarczy ją odnaleźć aby stać się szczęśliwym. Tylko Ci, którzy osiągnęli spokój ducha mogli do niej wejść i w niej zamieszkać.

W samym sercu krainy mieścił się ogromny, stary zamek. Nikt nie pamiętał kto i kiedy go wybudował. Zamek stał tam od zarania dziejów. Jego wieże były niemal tak wysokie jak szczyty gór. W ciągu dnia odbijały promienie słońca – niby mrugając zalotnie do przelatujących ptaków, a w nocy próbowały chwytać gwiazdy i łaskotać księżyc po brzuchu. Potężne mury zamku porastał bluszcz, wijący się kilometrami, oplatający gzymsy i kolumny zielonymi liśćmi. Jaskółki budowały gniazda pod czerwonymi dachówkami baszt, a gołębie przytulały się do parapetów.

W zamku mieszkały wróżki, które opiekowały się krainą oraz dbały, by marzenie każdego mieszkańca ziemi, było bezpieczne i mogło się spełnić. Wróżek było dwanaście. Każda odpowiedzialna za inną wartość: 

odwaga - by pokonać strach i spełniać marzenia

uczciwość - by żyć w zgodzie z innymi i w zgodzie ze sobą

szczerość - by ujawniać swoje prawdziwe emocje, uczucia i potrzeby

motywacja - by mieć energię 

odpowiedzialność - by wypełniać swoje obowiązki i być konsekwentnym 

szacunek

mądrość

współczucie

sprawiedliwość

lojalność 

radość

życzliwość

Lecz zadaniem wróżek było nie tylko pilnowanie spokoju krainy. Z zamkiem związana była stara legenda.

"Kto zbierze pierścienie 12 wróżek, 12 marzeń i pragnień połączy – ten zyska wszystko co we wszechświecie i jego materię weźmie we władanie." 

Słowa były na tyle enigmatyczne a legenda tak stara, że nikt nie zawracał sobie specjalnie głowy dochodzeniem, co się za nią kryje. 

Wokół zamku wznosiło się tętniące życiem miasto, pełne sklepików, tawern, hoteli oraz ludzi, którzy toczyli swój pozbawiony problemów żywot, nie troszcząc się o jutro bardziej niż powinni. Wszak o wszystko dbały zamkowe wróżki, nie dopuszczając by zło wkroczyło do doliny. 

Zbliżało się wielkie święto. Do miasteczka zjeżdżali goście z całej krainy. Zapełniły się gospody, a kramarze wystawiali swój najlepszy towar, licząc na spory zysk. Wszyscy przygotowali się do świętowania corocznych zbiorów, które w tym roku były wyjątkowo obfite.

To był cudowny dzień. Słońce od samego świtu spływało po dachach, rozgrzewało zmarznięte po nocy serca, wplątywało się we włosy i dodawało uśmiechniętym twarzom piegów. 

Każda sielanka ma drugą stronę – bo świat balansuje między biegunami – ciepłem i zimnem, nocą i dniem, czarnym a białym – pomiędzy nimi jest wszystko. One są wszystkim – są pełnią. Jeśli żyjesz w zgodzie ze swoim strachem – stać Cię na odwagę, jeśli przyjmujesz smutek – możesz prawdziwie się cieszyć. 

Mieszkańcy miasteczka żyli po jednej stronie wahadła - obróceni twarzami tylko w jasną stronę. Jednak we wszechświecie musi istnieć równowaga. Ciemność kumulowała się po drugiej się gdzieś po drugiej stronie i powoli zbliżała do krainy. Szykowały się zmiany...