Była
sobie pewna kraina.
Nie leżała tam,
gdzie wszystkie magiczne krainy. Wielu próbowało odnaleźć ją przechodząc przez
siedem lasów, przepływając siedem oceanów, wspinając się na siedem gór i przekraczając
siedem rzek. Zapominali, że najłatwiej odnaleźć ją nie szukając jej wcale i dając się prowadzić przeczuciu.
Magiczną
krainę zamieszkiwali tylko szczęśliwi ludzie. Jednak w błędzie byli Ci, którzy
myśleli, że wystarczy ją odnaleźć aby
stać się szczęśliwym. Tylko Ci, którzy osiągnęli spokój ducha mogli do niej
wejść i w niej zamieszkać.
W
samym sercu krainy mieścił się ogromny, stary zamek. Nikt nie pamiętał kto i
kiedy go wybudował. Zamek stał tam od zarania dziejów. Jego wieże były niemal
tak wysokie jak szczyty gór. W ciągu dnia odbijały promienie słońca – niby
mrugając zalotnie do przelatujących ptaków, a w nocy próbowały chwytać gwiazdy i
łaskotać księżyc po brzuchu. Potężne mury zamku porastał bluszcz, wijący się
kilometrami, oplatający gzymsy i kolumny zielonymi liśćmi. Jaskółki budowały
gniazda pod czerwonymi dachówkami baszt,
a gołębie przytulały się do parapetów.
W
zamku mieszkały wróżki, które opiekowały się krainą oraz dbały, by marzenie
każdego mieszkańca ziemi, było bezpieczne i mogło się spełnić. Wróżek było dwanaście. Każda odpowiedzialna za
inną wartość:
odwaga - by pokonać strach i spełniać marzenia
uczciwość - by żyć w zgodzie z innymi i w zgodzie ze sobą
szczerość - by ujawniać swoje prawdziwe emocje, uczucia i potrzeby
motywacja - by mieć energię
odpowiedzialność - by wypełniać swoje obowiązki i być konsekwentnym
szacunek
mądrość
współczucie
sprawiedliwość
lojalność
radość
życzliwość
Lecz
zadaniem wróżek było nie tylko pilnowanie spokoju krainy. Z zamkiem związana
była stara legenda.
"Kto
zbierze pierścienie 12 wróżek, 12 marzeń i pragnień połączy – ten zyska
wszystko co we wszechświecie i jego materię weźmie we władanie."
Słowa były na tyle enigmatyczne a legenda tak stara, że nikt nie zawracał sobie specjalnie głowy dochodzeniem, co się za nią kryje.
Wokół
zamku wznosiło się tętniące życiem miasto, pełne sklepików, tawern, hoteli oraz
ludzi, którzy toczyli swój pozbawiony problemów żywot, nie troszcząc się o
jutro bardziej niż powinni. Wszak o wszystko dbały zamkowe wróżki, nie dopuszczając by zło wkroczyło
do doliny.
Zbliżało
się wielkie święto. Do miasteczka zjeżdżali goście z całej krainy. Zapełniły
się gospody, a kramarze wystawiali swój najlepszy towar, licząc na spory zysk.
Wszyscy przygotowali się do świętowania corocznych zbiorów, które w tym roku
były wyjątkowo obfite.
To
był cudowny dzień. Słońce od samego świtu spływało po dachach, rozgrzewało
zmarznięte po nocy serca, wplątywało się we włosy i dodawało uśmiechniętym
twarzom piegów.
Każda
sielanka ma drugą stronę – bo świat balansuje między biegunami – ciepłem i
zimnem, nocą i dniem, czarnym a białym – pomiędzy nimi jest wszystko. One są
wszystkim – są pełnią. Jeśli żyjesz w zgodzie ze swoim strachem – stać Cię na
odwagę, jeśli przyjmujesz smutek – możesz prawdziwie się cieszyć.
Mieszkańcy miasteczka żyli po jednej stronie wahadła - obróceni twarzami tylko w jasną stronę. Jednak we wszechświecie musi istnieć równowaga. Ciemność kumulowała się po drugiej się gdzieś po drugiej stronie i powoli zbliżała do krainy. Szykowały się zmiany...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz